"ถ้าพี่ว่างก็มานะ" ตรู่ เชียร์ไทย ผู้รอบรู้ทิ้งประโยคสุดท้าย แล้วเดินเท้าเข้าบ้านแถวแถวพระราม 2  ให้ผมตัดสินใจ 1 วัน

                                ผมเดินขึ้นบันไดอีก 1 ชั้น สอบถามฝ่าย TV ซึ่งจะไปบันทึกการแข่งขัน คู่ที่ 4  ไทย กับ พม่า เพื่อขอติดรถไปถ่ายภาพ ให้ ตรู่ เชียร์ไทย นำไปประกอบข่าว ได้เจอ น้องเจี๊ยบ ตากล้อง TV หุ่นอวบหัวฟู 

                               "เดี่ยวนัดกันอีกที...พี่ " นั่นคือคำตอบ

                                เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ ผมได้ไปทดลองบันทึกการอ่านข่าว ในห้องบันทึกเสียงของสตูดิโอ ทดสอบเสียง อากาศเย็นๆ ภายในห้อง บวกกับความตื่นเต้น ผลก็คือ เสียงสั่นๆฟังไม่ได้ศัพท์  สรุปคือ การอ่านยังไม่ผ่าน

                                จึงขึ้นไปหา ตากล้อง TV หุ่นอวบหัวฟู อีกครั้ง "เดี๋ยว 5 โมงเย็นเจอกันข้างล่าง... พี่ "    

                                เจอกับพี่หมู ผู้ชักนำผมเข้าสู่วงการสื่อ ถามถึงเอกสารสมัครงานที่ยังไม่ครบ จากนั้นได้นำผมไปเปิดบัญชีธนาคาร แถว 5 แยกลาดพร้าว แล้วเลี้ยงข้าวเย็น จะได้ไม่หิวก่อนเดินทาง

                                ถึงเวลา 5 โมงเย็น น้องเจี๊ยบ ตากล้อง TV หุ่นอวบหัวฟู   เป็นเนวิเกเตอร์ นั่งหน้า มาพร้อมกับ น้องโอ โชเฟอร์ หัวเกรียนหุ่นผอมๆ   นั่งหน้า  ผมนั่งหลัง 

ส่วน ตรู่ เชียร์ไทย เกาะติดขอบสนามฟุตซอล ชาญชัย อควาเดี้ยม มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรีแล้ว

การขับขี่ของน้องโอ ก็โอ(เค) นะ แต่จังหวะการดริฟท์เข้าโค้งบนทางด่วน แล้วผมหวิวๆพิกล แต่เนวิเกเตอร์เจี๊ยบ เฉยๆ

                                เวลาเหลือประมาณ ครึ่งชั่วโมงก่อนแข่ง

                                "เคยมาถ่ายตะกร้อ ไม่ต้องกลัว เลี้ยวขึ้นสะพานไปเลย"  เสียง เนวิเกเตอร์เจี๊ยบ บอกให้ โชเฟอร์โอ เลี้ยวขึ้นสะพาน รถก็ไปตามทางนั้น คงมีทางเข้าเข้าด้านข้างรั่ว และแล้วก็มาสุดทาง  เราทั้งสาม มองเห็น รั้วกั้นด้านข้างซ้าย ชาญชัย อควาเดี้ยม แต่ไม่มีทางเข้า  เนวิเกเตอร์ เจี๊ยบ ได้แต่หัวเราะ "เหอะๆๆ เวลายังเหลือๆๆ"  

                              แล้วพวกเราก็ ถึง ชาญชัย อควาเดี้ยม ก่อนเวลาแข่งประมาณ 10 นาที

                           พวกเราไปห้องลงทะเบียนสื่อ ออกมากำลังเริ่มพิธีการ ได้ภาพเบื้อหลังของนักเตะที่จะลงสนามพอดี แล้วก็ตามน้ำเดินเข้าสนามไปถ่ายพร้อมสื่อท่านอื่นๆ คิดในใจว่า ช่วงพักค่อยติดต่อตรู่ เชียร์ไทย

                                ครึ่งแรก ก่อนการแข่งขัน ผมถ่ายภาพทีมพม่าแล้วรีบมาถ่ายภาพทีมไทย แล้วเลือกถ่ายจากฝั่งประตูทีมไทย โดยไม่ลืมขาตั้งกล้องไปด้วย

                                โปรกล้องผมสีเทาๆรายหนึ่งซึ่งนั่งอยู่คนเดียวแนะนำว่า "เลนส์ตัวเล็ก ต้องถ่ายฝั่งโน้น... "

                                 ผมก็เลยเดินเก็บภาพผู้ชมช่วงเดินไปฝั่งประตูทีมพม่า  จากฝั่งนี้ทำให้ผมสามารถถ่ายผู้เล่นทีมไทยได้ในจังหวะที่ลากบอลเข้ามา ขอบคุณโปรท่านนั้นแนะนำ

                                ทีมไทยใช้เวลาไม่นานก็ได้ประตู  แล้วแต้มก็ไหล แล้ว ประตูที่ 2 และ3 ได้กันติดๆในไม่กี่วินาที  จบครึ่งแรก  แต่ผมยังไม่มีภาพแอ๊กชั่นที่น่าสนใจไปประกอบข่าว อารมณ์พอๆกะผู้รักษาประตูหม่อง ที่โดนไทยยำไป 6 ประตู

                                เจอ ตรู่ เชียร์ไทย กำลังง่วนตรวจหาชื่อผู้ทำประตู ในครึ่งแรก เพื่อไม่ให้พลาด รายชื่อผู้ทำประตูในครึ่งแรก เขาแล้วภารกิจคือ ให้ถ่ายภาพว่าที่โค้ชคนใหม่ชาวฮอลแลนด์ ที่เข้ามาสังเกตการอยู่บนอัฒจันทร์ตรงข้าม ผมก็ใช้กล้องตัวน้อยๆ ซึ่งสามารถดึงโฟกัสเข้ามา 30 เท่า เพื่อดูว่าโค้ชคนไหมอย่างคร่าวๆ เพื่อไม่ให้ผิดพลาดไปถ่ายคนอื่น

                                ครึ่งหลัง ผมไม่รู้ว่า น้องเจี๊ยบ และน้องโอ ตากล้อง TV ไปอยู่ที่ไหน น่าจะถ่ายจากบนอัฒจันทร์ เพราะ ในบริเวณขอบสนามมีแต่ช่างภาพซึ่งน้อยกว่าครึ่งแรกคงเพราะเขามีภาพดีๆแล้วจึงเลิกถ่าย  เลือกนั่งตรงข้ามกับครึ่งแรก แต่ยังเป็นหลังประตูพม่าเหมือนเดิม ทีมไทยครองบอลและกดดันต่อเนือง  แต้มเริ่มไหลเรื่อยๆ นึกเสียดายที่ชนถึงสองครั้ง ไม่งั้นคงได้เพิ่มอีก 2 ประตู  เมื่อปรับอารมณ์ขณะถ่ายภาพได้ ก็เริ่มได้ภาพที่ใช้งานข่าวได้บ้างแล้วแล้ว

ส่วนภาพผู้ชมก็เลือกถ่ายช่วงเกมหยุด ไม่ก็ขณะเปลี่ยนจุดถ่ายภาพ

                            ความจริงแสงสว่างมากเพียงพอที่ไม่ต้องใช้ขาตั้งกล้องก็ได้ แต่จังหวะแอ๊กชั่น ยิ่งกล้องนิ่งเท่าไหร่ คุณภาพของภาพก็จะดีขึ้น เพราะทุกจังหวะจะผ่านไปไม่ย้อนให้กลับมาถ่ายใหม่อีกแล้ว

                              หมดเวลาการแข่งขันครึ่งหลังได้มา  7 ประตู รวมได้ 13 ประตู

ถ้านับรวมบอลชนเต็มๆ เสา อีก 2 ครั้ง ผลงานนัดนี้ก็น่าพอใจสำหรับนักเตะใหม่หลายๆคน ผู้ส่วนใหญ่เป็นรักศึกษา ชมทะยอยกันกลับ ตรู่ เชียร์ไทย เดินขายาวๆ ไปสัมภาษณ์ ว่าที่โค้ชคนใหม่   "วิคเตอร์ เฮอร์มันส์ " ทันที

ก่อนเข้า  เข้าห้องแถลงข่าวนัดนี้

                                ตรู่ เชียรไทย เขียนข่าว เสร็จ เป็นรายสุดท้ายเพราะเขาละเอียดเก็บทุกเม็ด

  นานจนเจ้าหน้าที่สนาม ซึ่งแลกบัตรสื่อ  กลับไปก่อน กลับไป พวกเรารอกว่า 20 นาที  ตรู่ เชียร์ไทย ติดรถกลับมาด้วย แต่ลงกลางทางที่บ้านแถวพระรามสอง 

                              เนวิเกเตอร์เจี๊ยบ กลายมาเป็นโชเฟอร์บ้าง  โอ นั่งข้างๆ บ้าง "เดี๋ยวพี่ก็ชิน เหอะๆๆ ถ้านั่งกับ เฮียต้อมาแล้ว กับผมพี่ก็ชิวๆ  วิ้วๆ ๆ " 

                              ผมนั่งเกร็งอยู่ข้างหลังพักนึงแล้วผ่อนคลายลงด้วยความง่วง ยังจำได้ดีว่าโชเฟอร์ต้อเป็นคนขับรถในภารกิจต้อนรับ ทีมเวกันตะเซนได จากลาดพร้าว 48ไปถึงสุวรรณภูมิในเวลาไม่ถึง 1 ชั่วโมง ตอนนี้เดินทางไปช่วยงานผู้สื่อข่าวที่เชียงใหม่

                กลับถึง ออฟฟิศ  สี่ทุ่มกว่าๆ ผมนั่ง มองภาพ แล้วนึกเห็นใจ MR. Nay Myo Shein ผู้รักษาประตูหม่อง ไม่รู้จะนอนฝันร้ายรึเปล่า

ติ๊ก ไสฟ้าผ่า